Lieve allemaal,

Weer even een berichtje van uit Ghana:)! De verbinding is niet al te goed..dus ik ben benieuwd of het gaat lukken...

(Vorige week) Zondagmiddag hadden we met Wahab afgesproken om Hito te bezoeken, die al n aantal maandjes met zn gebroken been opgesloten ligt. Abbas was hier ook, dus dat was een mooie gelegenheid om een meeting in te lassen. De mannen waren weer hard bezig geweest en Abbas had 8 weduwvrouwen weten te identificeren die aan de criteria voldoen om voor een geit in aanmerking te komen. Dit weekend zullen we ook naar Tamale gaan (Arno, de man van Nancy komt!), waar we ook nog twee projecten zullen gaan bezoeken. Wahab gaat met ons mee, en zal dan meteen naar het registratie-office gaan om CEYEA officieel als NGO te registreren. Yey...en dan kan het echt beginnen!

Na de meeting zouden we naar een meisjes-school lopen. Hier zit een meisje die eigenlijk geen geld had om naar school te gaan, tot Wahab haar leerde kennen en nu haar schoolgeld betaald. Hij vond het wel leuk als we haar ook leerden kennen..wat natuurlijk prima was. Iets minder prima was de donkere lucht die zich boven Bolga voltrok. Onweren deed het al, maar volgens Wahab kon het echt niet gaan regenen als de wind van Oost naar West ging. Mocht dit wel gebeuren..dan was dat echt een ‘coincidence', toeval dus. Zoals al wel duidelijk moge zijn; in Ghana val je van het ene toeval in het andere..en het duurde dan ook niet lang voordat het begon te hozen. Schuilen onder een gebouw zonder muren en ramen was de enige optie, maar de wind zorgde er voor dat we gewoon nog steeds hartstikke nat werden. Het dak van één van de meisjeszalen is er zelfs afgewaaid..en ook Mariam dr shop heeft deze storm niet mogen overleven.. Na een half uur werd het gelukkig wat minder en hebben we snel een taxi naar het Meet Africa kantoor genomen om onze spullen te gaan halen. Nog even bij de Travelers Inn een broodje ei gekocht zodat we niet zouden verhongeren als er weer tz op het menu stond die avond. Na een fikse onderhandeling met Mr. De taxichauffeur lukte het ons wederom om voor 7.5 cedi naar Tongo te rijden. Wahab lukte dit niet...hehe, onze local!

Maandag was het weer eens tijd om onze kleren te gaan wassen. Na een week zijn we toch wel vaak door onze meegebrachte shirtjes heen, dus dan kunnen we weer fijn met 3 grote wasbakken richting de pomp. Nancy was erg moe, zelfs na onze heerlijke groentepotje die we gemaakt hadden, dus we hebben die middag eigenlijk niet meer echt iets gedaan. Fijn dat dat soort daagjes ook tussendoor kunnenJ! 'S Avonds de rest van onze groente gekookt...Uien, knoflook, tomaat, aubergine en heel veel slijmerige okra. De hele compound moet natuurlijk even komen bewonderen dat twee Solominja's op houtskool aan het koken zijn, dus onder begeleiding van de prachtigste afrikaanse zang-stemmetjes, klap-spelletjes en luid gelach hebben we een heerlijk groentesoepje staan maken. Helemaal fijn, al die vitamientjesJ

Dinsdag ochtend besloten we de Tongo Oasis weer te bellen, om alvast onze lunch te bestellen! Eens kijken hoe georganiseerd ze zijn als ze van te voren weten dat je komt. Maar..voordat we dit allemaal zouden mogen opeten, wilden we ons eerst maar eens even nuttig maken op de dovenschool. T was net pauze toen we aankwamen, dus konden eerst weer even een uurtje gezellig kletsen onder de mangoboom. Tot onze grote verbazing ging daarna toch echt iedereen naar zn klasje. T begint bijna een beetje op te vallen...Een tijdje geleden had k een gesprek met Francis over hoe het toch kan dat er zoveel docenten vaak niets zitten te doen..en sindsdien is er elke keer als wij op school komen, niets voor ons te doen. Hmmm...stiekem wel een beetje jammer, want dan kunnen we onze activiteiten in de Bieb natuurlijk ook niet uitvoeren;)! Toen we dus maar terugliepen kwamen we echter zoooo iets moois tegen. 2 meter voor ons stak net een kameleon over. Ik schrok me natuurlijk he-le-maal kapot (en de kameleon zelf ook, want die werd opeens een slag donkerder)..zo'n gifgroen beest voor je voeten, maar Nancy pakte hem al snel op en jah, mooie foto's zijn dan een feit. Hierna besloten we maar te lopen naar de Tongo Oasis. 1.5 uur uitgetrokken voor een fikse wandeling in de brandende zon, waterzakjes in de rugzakken en gaan.....Na 20 meter kwam Abbrey, de ambulance-chauffeur, echter al voorbij die ons beslist niet wilde laten lopen in de zon. Vonden wij natuurlijk niet erg...en we moesten hem dan ook echt, echt beloven te bellen als we weer teruggingen. Heerlijk, dit soort mensen. Het eten die middag was dat ook....en dat we 's avonds weer TZ kregen vonden we dan ook helemaal niet erg aangezien onze buikjes nog heerlijk vol zaten.

Woensdagochtend wilden we even naar een klein schooltje achter ons compound gaan om spelletjes te doen met de kinderen, maar helaas, de directeur was er niet en de vrouwelijke docenten wisten niet zo goed wat ze met ons aanmoesten. Jammer, jammer...t begon een beetje een nutteloos weekje te worden. Dan maar naar Bolga..waar we s middags een skype-meeting hadden met de andere 2 Abinbono mensen in Nederland. Die nacht ben ik helaas weer ziek geworden wat dit keer helaas iets langer duurde. Tot zondag op bed gelegen en dus helemaal niets kunnen doen.

Ook kreeg ik helaas het vervelende nieuws uit Nederland dat onze oma Ida overleden was. Annemarthe, Sanne en ik hebben haar 4 jaar geleden via het project ‘Adopteer een Oma' leren kennen en sindsdien kwamen we regelmatig bij haar over de vloer om een avondje te klaverjassen, koffie te drinken of gewoon even te kletsen. Ze was al 3 weken ziek..en nadat haar nieren er begin deze week mee ophielden ging het opeens heel erg snel. Donderdag middag is ze, gelukkig heel rustig en zonder pijn, overleden. Zo naar en raar..toen ik weg ging was er eigenlijk nog niet echt iets aan de hand en hebben we die zondag daarvoor zelfs nog gezellig zitten klaverjassen..en dan is het nu zo opeens maar over. Het leven...! Zoals ik vertelde is de zoon van Salome ook pas een aantal weken geleden overleden. Nog steeds zit ze 's avonds vaak dronken zijn naam te roepen en te huilen. Nu is de 3^e vrouw van Bernard net 3 maanden zwanger, wat natuurlijk super confronterend is voor Salome. Afgelopen week, toen ze even naar het ziekenhuis ging voor haar rug, kwam ze niet alleen terug met pijnkillers maar ook met een met potje foliumzuur. Nadat we dit even bij haar nagevraagd hadden, bleek dat ze inderdaad ook weer zwanger wilde worden...Ai, ai, ai..50 jaar is ze...Niet te geloven dat zo'n arts is het ziekenhuis haar dit gewoon voorschrijft..en niet even na de achterliggende oorzaak van deze wens vraagt.

Ondertussen is het alweer dinsdag en zitten we in Tamale. Arno hebben we gister van het vliegveld op gehaald, en nu zijn we dus gezellig met zn 3tjesJ! Na een week van weinig kunnen doen, hadden we gisteren gelukkig weer een nuttige, productieve dag! S ochtends zijn we met Wahab, die samen met ons naar Tamale is gegaan, naar het office geweest waar je een NGO kan laten registreren. De formulieren moeten hier gekocht worden en nu dit gebeurd is kan CEYEA zich snel officieel laten inschrijven! Dan is 1 project sowieso een feit, en dat is natuurlijk wat we willen zienJ! Hierna hadden we een meeting met Ebeneazer van Heifer, een Amerikaanse organisatie die onder ander ook geitenprojecten hebben. Hij heeft ons super veel bruikbare informatie en handvatten gegeven, die we straks goed kunnen gebruiken als de eerste lading geiten gekocht gaan worden! Zaterdag gaan we waarschijnlijk weer terug naar Tamale om een dorpje te bezoeken waar ze een project hebben lopen. Eens even bekijken hoe het nu echt in de praktijk er uit ziet.

Hierna hadden we lekker een paar uurtjes niets en kon ik even heerlijk mn bedje in. Ben helaas nog steeds niet helemaal beter, maar gelukkig hebben we hier en hotel met een fijn bed en een goede toilet..alles wat een mens nodig heeft;)! Later nog even de cultural-markt over gelopen en allemaal oude bekenden van de vorige keer tegen gekomen. Toen ik s middags Nancy en Arno namelijk weer zag, hadden ze de kokos-ballen in hun handen die Candi, het lieve snoepvrouwtje, altijd maakte. De vorige keer heeft ze me zelfs geleerd hoe ze al die lekkere dingen die ze verkoopt precies maakt..en ik kon dan ook niet langer wachten om haar snel op te zoeken. Dus, richting de Sparkles en jahoor, daar zat..op het oude, vertrouwde plekje. Ogen die groot werden..en zelfs mn naam wist ze nog. Zo leuk echtJ! Ze had in die afgelopen 2.5 jaar zelfs weer een kind er bij, nummer 7 gok ik, en de zaken gingen blijkbaar goed..want de prijs van haar producten waren met zo'n 400% gestegen;)! In ieder geval..ik heb mn tas vol en kan de komende 4 weken wel teren op al haar kokosballen, pindakoekjes en toffee staafjes.

S avonds zouden we weer gaan eten bij Luxury's, een restaurant met écht goed eten. De vorige avond hadden we hier een man ontmoet, Koffie, met wie we een super interessant gesprek hadden gehad en nu graag Arno ook wilde ontmoeten. Dat kon natuurlijk geregeld worden. Dus, onder het genot van een drankje, vertelde hij ons alles over de Ghaneese economie, politiek en andere interessante zaken. Zelf had hij 2 jaar in Canada gestudeerd en was ook wel eens in Amsterdam geweest. Op een gegeven moment vertelde hij over een organisatie, SADA, die subsidies geeft aan mensen in de Uppereast die iets nieuws doen op het gebied van ontwikkeling. Dat werd natuurlijk interessant...Helaas wist hij hier niet precies alles over te vertellen...maar natuurlijk, Ghana was Ghana niet als daar niet opeens de baas van Koffie het restaurant binnen kwam gewandeld, die hier wel veel meer van wist. Hij gaat ons nummer nu doorgeven aan deze organisatie en met een beetje geluk kunnen we ze woensdag zelfs meeten. Dit omdat we heel graag voor Francis, de leraar van de dovenschool, willen regelen dat hij het e-learning programma Audiologie, van de Universiteit van Winneba kan gaan volgen. Wie weet kan SADA dit voor hem gaan financieren...zou echt fantastisch zijn, aangezien er op dit moment niemand in de Uppereast is die over de vaardigheden beschikt die we nodig zijn voor het Audiologisch Centrum. Op dit moment staat dat project sowieso even twee weekjes stil. We wachten nu op Emelia, de vrouw die nu op het Hearing Assessment Center in Jumasi werkt. Als het goed is komt zij de tweede week van november naar Bolga. Ze heeft al aangegeven dat ze heel graag zou willen helpen bij het opzetten van het centrum, en er zal dan ook goed gepraat moeten worden over hoe ze dit precies voor zich ziet. Zonder haar wordt het in ieder geval een stuk lastiger, niemand heeft de kennis die zij heeft..en we hopen dan ook dat ze bereidt zal zijn regelmatig naar het hoge Noorden te komen om Francis en Stephen te ondersteunen. Even afwachten dus..!

Gisteren werden we al weer vroeg gewekt door de Tamalese Moske's. Daar hebben ze dr er hier genoeg van, en we zijn dan ook stiekem erg blij dat we nu weer in het vreedzame, rustige Bolga zijnJ! Voor lunch hebben we even een lekker appeltaartje gegeten, Arno was jarig, en 's middags hadden we een meeting met de mannen van CPYWD. Een super mooi project, gedreven door lokale vrijwilligers die activiteiten organiseren in de verschillende dorpjes rond Tamale. Ook houden ze zich bezig met leiderschaps- en andere trainingen om de jeugd hier sterk en zelfstandig te maken! Het was weer eens super interessant en we hopen dan ook zeker met ze in contact te blijven. Hierna ben ik lekker terug gegaan naar t hotel, waar k fijn mn bed in ben gekropen voor een laaaaange nacht. De volgende ochtend, vandaag dus, vroeg op gestaan en meteen de trotro naar Bolga gepakt. Heerlijk om weer terug te zijn. We zullen de rest van de tijd ook hier verblijven, omdat Tongo gewoon net iets te ver is en we bijna elke dag wel in Bolga ergens een meeting hebben. Waarschijnlijk gaan we morgen nog even voor een paar daagjes naar Tongo, de familie wil Arno natuurlijk weer heel graag zien..en daarna zullen we dan lekker in het gastenverblijf bij Mariam verblijven.

Verder vanmiddag toch nog maar even naar de kliniek gegaan. Nu het na een week nog steeds niet echt heel veel beter gaat, is het toch wel handig om het maar even opnieuw te checken en er kwam dan ook een enorme infectie uit. Waar precies blijft dan natuurlijk de vraag, maar met een antibiotica wordt het snel opgelost, aldus het Lab-mannetje. We zullen eens zien....:)

Nou....Succes daar met de Nederlandse kou, de politiek die het geheel nog kouder maakt (nu.nl deed me gisteren bijna een hartverzakking krijgen toen k de bezuinigingen las) en alle andere dingen. Oh..en mochten mensen de afgelopen dagen ge-whats-apped hebben; de verbinding is hier zo slecht dat ie het helaas niet doet..jammerr!

Tot snel weer,

Liefs Maris