Lieve allemaal,

Na een hele lange tijd zonder internet heb ik nu hopelijk eindelijk de mogelijkheid om een berichtje op het internet te zetten. Op moment zit ik op de dovenschool, de kinderen zitten te ontbijten, en vanmiddag zal ik naar Bolga gaan waar ik als het goed is eindelijk even op het internet kan. Maar....je weet het maar nooit hier in Afrika dus voor het zelfde geld moet ik nog een week wachten;)! Maar oke....ondertussen heb ik al zoveel verschillende dingen meegemaakt dat ik eigenlijk niet weet waar ik moet beginnen.

In ieder geval...9 februari landde ons vliegtuig dan om 20.00 plaatselijke tijd op het vliegveld in Accra. Zodra we uitstapten begreep ik waar iedereen het altijd over had. De klamme, warme deken daalde inderdaad op ons neer. Na de douane stond Victoria daar met het ‘Meet Africa' bordje ons op te wachten. Van alle kanten werden we echter bestormt door mannen die onze koffers wilden dragen en ons met hun taxi naar een hotel wouden brengen. Gelukkig was dit niet nodig en gingen we fijn naar het huis van Vic. Onderweg kregen we de eerste indrukken van Accra te zien: overal vrouwen met schalen op hun hoofd, enorm veel kraampjes met eten langs de weg, toeterende auto's en kippen, schapen en geiten die weer tussen deze auto's door wandelden. Een bijzondere ervaring dus. Bij Vic aan gekomen kregen we wat te eten en te drinken en zijn we lekker gaan slapen. De volgende dag hebben we Accra bekeken. Vooral de markt was behoorlijk shocking! Al die geuren, kleuren en geluiden.....een behoorlijke aanslag op je zintuigen. Nadat we een uur in de brandende zon hadden gelopen op zoek naar een bank die mn pinpas wel accepteerde hebben we de Tro-tro (klein busje waar in Nl 7 mensen in passen maar hier 25) naar het strand genomen. Dat was echt heerlijk! Het water was warm en de ananassap verrukkelijk. Hierna zijn we weer naar huis gegaan om de tassen in te pakken en te gaan slapen. De volgende dag gingen we namelijk verder met de volgende fase van ons avontuur. De reis naar Tamale. De bus was echt prima en nadat we daar dan 13 uur in hadden gezeten ( terwijl we ondertussen moesten luisteren en kijken naar Ghaneese films die echt niet leuk zijn) kwamen we aan in Tamale! Hier werden we opgehaald door de broer van Hajar, één van de mensen van Meet Africa in Tamale. We sliepen in het huis van Kaka, een prachtige oude vrouw die traditioneel genezeres is. Nadat we heerlijk hadden geslapen nam Hajar ons mee Tamale in. Ze liet ons een aantal dingen zien en uiteindelijk gingen we even wat eten bij de Sparkles, een westers eet-tentje, waar we de andere vrijwilligers ook tegenkwamen! Hierna gingen we weer naar Kaka's huis waar we wat aten. Opeens kwam er een enorme wind opzetten en begon het echt te hozen!!! De buien die we in Nederland gewend zijn, zijn hier echt niets bij! We gingen toen maar lekker slapen want de volgende dag zouden we verder gaan naar Bolgatanga. De bus daarheen was helaas niet zo luxe als die naar Tamale. Een grote Tro-tro waar we helemaal achterin zaten. Super warm en na een halfuur hobbelen weet je echt niet meer hoe je moet zitten. Onderweg kwamen we door verschillende dorpjes wat echt bijzonder om te zien was. Ik werd behoorlijk stil van de lemen hutjes en de vele kinderen die door het afval heen wandelen (ik had nog niet helemaal door dat ik zelf ook in zo'n compound zou gaan wonen) en ook het landschap was weer heel anders dan dat we tot nu toe gewend waren. Het voelde een beetje alsof ik in de Lion King rondliep. Anyway...na 2.5 uur kwamen we dan aan in Bolga. Hier werden we opgehaald door Ibrahim, van Meet Africa, die ons naar het kantoor bracht. We hebben hier even wat gegeten en daarna gingen we naar zijn huis. We waren erg blij verrast te zien dat er een douche en een wc was! De kakkerlakken liepen hier wel rond maar dat neem je dan maar voor lief. Helaas viel die nacht het stroom uit en daarbij het water ook, dus die douche konden we niet gebruiken. De volgende dag gingen we weer Bolga in, we zouden even kunnen internetten, maar aangezien het zondag was en het internetcafé van een Christen is was dit gesloten. Niets aan te doen.....we hebben als troost maar een ananas gekocht en die heerlijk op straat op gegeten....Hierna gingen we weer naar Ibrahim's huis waar we wat lesjes in water dragen gekregen hebben en Linda, het dochtertje van Ibrahim, geholpen hebben met kolen scheppen. De volgende dag hebben we al onze spullen bij het Meet Africa office gedropt en kwam Mariam me ophalen op haar motor. Eindelijk was het dan zover: ik zou de dovenschool gaan zien. Voordat we daarheen gingen, gingen we eerst nog even langs mn nieuwe huisje, waar ik de komende maanden zou verblijven. De vader, moeder, oma en Reinier van 2 waren thuis dus die kon ik mooi alvast even zien! Hierna gingen we dan naar de dovenschool waar ik werd voorgesteld aan de headmaster en een aantal collega's. Hierna gingen we weer terug naar Bolga en terwijk ik achter op de motor bij Mariam zat, scheurend over die rode zandwegen en een heerlijke warme wind in mn haar voelde ik me even heel erg gelukkig.

S'avonds werden we dan echt naar onze gastfamilie gebracht. Dit was ook het moment waarop ik Imke en Dewi moest verlaten en voor het eerst echt alleen zou zijn tussen al die mooie Afrikanen. De familie was echt super lief dus ik voelde me al snel op mn gemak. Ondertussen ben ik al meer dan een week bij mn gastgezin dus ik zal niet van elke dag een verslag schrijven omdat het dan wel heeel erg lang word...maar een overzicht van mn dagindeling is misschien wel leuk.

Om 6.00 s morgens word ik over het algemeen wakker van alle mensen die in de compound alweer aan het werk zijn. De vrouwen halen water en maken het eten klaar of nemen nog even snel een bad om de warmte van de nacht er af te spoelen. Ik stap onder mn klamboe vandaag en sla mn prachtige afrikaanse doek om me heen om naar de ‘douche' te lopen en de emmer te vullen met water uit de regenton. Ondertussen groet ik al mn familie die ik tegen kom met: Nbege (goedemorgen ) waarop ze antwoorden: Nabaaa. Hierop vraag ik dan: ‘La awallah (hoe gaat het), waarop ze antwoorden met: ‘La asomma'. Hierna pak ik mijn mooie Ghana mok en gooi deze net zo vaak over me heen tot mijn emmer water leeg is en me enigszins schoon voel. Daarna even ontbijten (brood met chocolademelk...uhhuJ) en me klaarmaken voor school. Om 07.15 stap ik dan op mn fiets en rij ik door Tongo op weg naar de dovenschool. Onderweg groet ik iedereen die ik tegenkom op de zelfde manier die ik hier boven al genoemd had en kom ik na 5 minuutjes aan bij de school. De kinderen staan dan strak opgelijnd om het ‘Onze Vader' met zn allen te gebaren en iedereen ‘goedemorgen' toe te wensen. Daarna beginnen de lessen. Nouja...lessen. Ik ben ondertussen in de Kindergarten beland waar je 70 kinderen hebt die elkaar helemaal verrot slaan en waar de leraren of achter in de klas zitten te slapen of rond lopen met een stok waarmee ze kinderen (veel te hard) slaan. Echt...het is verschrikkelijk om te zien hoe ze er hier op los meppen. Het probleem is alleen dat de kinderen heel goed doorhebben dat ik beslist niet sla dus ze luisteren niet echt naar me. Daarom heb ik besloten om nu eerst alleen s morgens een aantal lessen klassikaal te geven en het daarna over te geven aan de andere leraren zodat ik een paar kinderen uit de klas te halen die echt helemaal niet kunnen lezen, schrijven of gebaren. Als ik heel eerlijk ben denk ik alleen dat ik het niet zo lang volhoudt met deze leeftijd en volgende week maar eens ga kijken of ik me bij de oudere kinderen nuttig kan maken....Gebarentaal of drama lessen kunnen ze vast altijd gebruiken! Over gebarentaal gesproken: die is hier echt totaal anders dan in Nederland. Gelukkig is er hier een hele leuke dove docente die me graag de gebaren leert en de oudere kinderen doen ook hun best! Over een paar weekjes heb ik het vast helemaal onder de knie. Maar oke...verder met de dag indeling. Rond half 2 ben ik vrij en stap ik weer op de fiets richting de compound waar ik woon. Een compound bestaat trouwens uit een aantal hutjes waar ongeveer zo'n 35/50 mensen wonen, wat allemaal familie van elkaar is. Super gezellig dus en ze snappen hier ook echt niet dat ik 200 km bij mn ouders vandaan woon. Rond 2 uur komt mijn moeder Juliana het middageten brengen. Dit is vaak iets van bonen of rijst. De beste maaltijd van de dag vind ik zelf...Door de warmte heb ik alleen echt geen honger dus naar een paar happen heb ik wel weer genoeg gehad....helemaal niet erg want dan hebben de kinderen alleen maar meer. Na het eten ga ik vaak even wat lezen en dan klopt vaak mn vader Charles op de deur dat hij achter het huis gaat zitten. Ik pak dan ook mn stoel, ga erbij zitten en dan luisteren we of een beetje radio of hebben mooie gesprekken over de verschillen tussen Ghana en Nederland. De mannen hier doen trouwens vrij weinig. Als mn vader wat drinken wil roept hij één van de kinderen die dan meteen voor hem rennen, het eten wordt hem voorgeschoteld en wanneer hij zijn bad neemt wordt er een emmer water voor hem klaar gezet. Het klinkt heel lui maar dit is gewoon zoals het hier in Ghana er aan toe gaat.....de mannen doen helemaal niets in het huishouden. Toen ik hem vertelde dat mijn vader thuis geregeld kookt was hij dan ook helemaal verbaasd. Rond een uur of 4 ga ik vaak water halen met mijn zusje wat voor enorm veel gelach zorgt bij de pomp. De pomp moet je je voorstellen als een plaats tussen een stuk of 5 compunds in waar iedereen met grote bakken en schalen zit te wachten todat het hun beurt is om water te halen. Super gezellig dus alleen nogal jammer dat ik er helemaal niets van versta....ja, enkel ‘Solaminja' wat ‘blanke' betekend. Je hebt dus door dat ze voortdurend over je praten maar geen idee wat er nou gezegd wordt. Nadat we het water dan naar huis gedragen hebben (over een halfjaar loop ik met mijn booschappen op mn hoofd langs de grachtJ) ga ik nog even achter het huis zitten, met de kinderen spelen of naar de markt om brood te halen. Daarna als het donker begint te worden neem ik mijn avond bad en als ik dan omhoog kijk zie ik 1000en sterren....echt prachtig! Aangezien er hier geen elektriciteit is, heb je nergens verlichting en zie je deze veel beter als in Nederland. Hierna staat het eten voor me klaar, (TZ...een soort hele stevige pap, gemaakt van maispoeder en water en een soepje er bij (wat trouwens heel eng is aangezien er geen licht is en ik dus niet kan zien wat ik eet, al denk ik dat ik daar soms misschien ook maar blij mee moet zijn) krijg ik water om mn rechterhand te wassen waarmee ik dan het eten opeet....lepels gebruiken ze hier niet, wat ik helemaal niet erg vind want met je handen eten is gewoon veel fijnerJ! Als het eten op is blijf ik vaak nog even zitten maar rond 8 uur ga ik toch eigenlijk wel naar bed. Echt bizar....in Nederland begint de avond dan pas. Vaak lees ik dan nog even wat of luister wat muziek maar rond kwart voor 9 slaap ik over het algemeen altijd. Ohja...misschien wel even goed om te zeggen..het is hier 1 uur vroeger als bij jullie dus na 9 uur daar kun je beter niet meer bellen;)! Ik slaap over het algemeen prima. Het is wel echt super warm....ook s nachts nog zo'n 35 graden maar ik ben er al wel een beetje aangewend...

Dus....zo zijn de doordeweekse dagen in het dorpje Tongo! Ik heb het hier echt prima naar me zin...al moet ik wel eerlijk zeggen dat ik bij vlagen mn leventje in Utrecht (en Hardenberg natuurlijk;)) behoorlijk mis...Alle dingen die daar vanzelfsprekend zijn zie ik nu echt als een enorme luxe (de wc is hier gewoon een veld waar iedereen zn behoefte tussen de varkens, geiten en kippen doet). Het gemak waarmee je even naar de AH fiets om je boodschappen te doen, de stad in gaat voor een kop koffie, je vriendinnen belt om wat leuks af te spreken, een filmpje kijkt of de trein in stapt (die in Nederland écht wel op tijd rijden) voelt thuis allemaal zo natuurlijk terwijl dat hier gewoon zo anders werkt. Maar ook dat heeft wel zn charme.....en tot nu toe hou ik het primitieve leven hier nog prima vol!

2 maart

Ondertussen zit ik nu op een heerlijk koele kamer bij Dewi en Imke (twee andere vrijwilligers) onder de ventilator dit bericht verder te schrijven...Want jah hoor...toen ik de dag dat ik dit allemaal typte in Bolga aankwam lag het internet er net weer af. Volgens mij heb ik het gewoon over mezelf afgeroepen toen ik NL zei dat het me zo fijn leek om niet meer zo internet afhankelijk te zijn;)! Er zijn dus alweer een aantal dagen verstreken en op moment zit ik precies 3 weken in Ghana....Het werk op de school gaat wel prima maar ik merk toch dat ik er niet echt heel veel voldoening uit kan halen. Er wordt gewoon teveel geslagen bij de kleintjes en op zicht lukt het lesgeven wel maar het is echt vrij onmogelijk om 70 kinderen in je eentje les te geven terwijl je de gebarentaal nog niet helemaal kent. Gelukkig was daar Katharyn, een meisje uit Amerika die ook vrijwilligerswerk doet op de school, en die raadde me aan om naar de Junior high school te gaan omdat ze daar echt wel hulp kunnen gebruiken en de tieners vaak behoorlijk achter lopen. Als ik uit Tamale kom maandag ga ik dus maar eens naar de headmaster om dit te overleggen...als is het vast wel goed, want we zijn natuurlijk nog steeds in Ghana. Maar vannacht wissel ik mijn hete kamer dus om voor één met een ventilator en morgen gaan we dan met alle vrijwilligers naar Tamale. We blijven daar tot en met zondag omdat het zaterdag Independence Day is in Ghana. Één groot feest dus waarbij het de traditie is dat iedereen gaat marcheren! Vandaag heb ik al even met de kinderen op school mee geoefend maar morgen moet ik er echt zelf aan geloven. Twee dagen zullen we dit gaan oefenen (het schijnt écht moeilijk te zijn) om dan zaterdag met alle volunteers te gaan marcheren op het grote plein in Tamale. Wordt vast hilarisch! Ohja...ondertussen heb ik trouwens mn stijle, blonde haren omgewisseld voor zo'n 232382 rode vlechtjes! Heb er wel 8 uur voor moeten zitten...maar dan heb je ook watJ! Ik ben er in ieder geval helemaal gelukkig mee en aangezien volgende week mn twee jurken ook klaar zijn ben ik dan de titel ‘African queen' (die één van mn collega's op school me vandaan gaf) helemaal waardig;)!

4 maart

En jahoor! Het is gelukt! Ik zit nu in een super-de-luxe vodafone cafe met een hele koude airco en razendsnel internet! Ik voel me dan ook diep gelukkig! Gister zijn we dan met de trotro naar Bolga gegaan ( wat dit keer 3.5 uur duurde omdat de troto niet sneller dan 50 km per uur kon). Toen we hier aankwamen gingen we meteen naar het grote plein waar de andere vrijwilligers ook stonden en mochten we gelijk gaan oefenen met marcheren. Het wordt hier allemaal nogal serieus genomen....wat ik dus helemaal niet doe. Toen we s morgens met de kinderen van de school stonden te oefenen in Bolga stond ik dus hartstikke scheef en te lachen omdat het er gewoon echt te grappig uit ziet, maar toen werd ik opeens heel hard terecht geroepen door een één of andere politie man die 'Obruni' (blanke) naar me riep en heel erg boos keek. Vanaf nu sta ik dus maar rustig in mn houding en zwaai ik mn armen nog een beetje hoger;)! Na het oefenen gister avond heb ik heerlijk bord friet, met gegrilde kip en salade gehad....echt heerlijk...maar mn maag is al dat vette eten niet meer gewend en dat heb ik de uren daarna dan ook behoorlijk gemerkt;)! Na het eten gingen we met zn allen naar een eco-project van Meet Africa. Niets geen luxe guesthouse met ventilator waar ik op hoopte, maar een lemen hutje met rieten dak....zonder wc, douche en ven....Het ziet er wel echt super leuk en gezellig uit dus ik vind het eigenlijk niet zo erg. Na een hele korte nacht van 4 uur zijn we vanmorgen weer naar Tamale gegaan om te oefenen. We hebben allemaal een Meet Africa blousje en een zwarte broek aan dus het ziet er echt prachtig uit. We zijn de enige blanken die meedoen aan de mars, dus jullie begrijpen vast wel wat voor effect dat heeft op al die mooie donkere mensen die aan de kant staan te kijken. Vanmiddag zijn we lekker vrij en waarschijnlijk gaan we even naar het zwembadJ! Daarna gaan we nog voor de laatste keer oefenen en dan zaterdag mogen we onze mars-skills laten zien aan heel Tamale.

Oh..ik ben echt heel erg blij dat ik even op internet kan. Heb zojuist de berichtjes gelezen van iedereen en werd er helemaal gelukkig van. Niet dat ik dat hiervoor niet was, want ik kan echt wel zeggen dat ik het heel erg goed naar me zin heb hier!! Ik hoop dat ik trouwens een paar foto's kan uploaden op mn site zodat jullie een beetje kunnen zien waar ik precies woon enzo!

Het is een beetje een chaotisch verhaal geworden maar dat komt vast omdat ik 23 dagen (waar in super veel gebeurd is) probeer te beschrijven in 3 pagina's.........

Ik hoop dat het volgende berichtje niet zo lang op zich laat wachten en de stroom het hier nog even blijft doenJ! Succes daar in Nederland met een kabinet die er niet meer is, het koude weer en het veel te gestresste leven! Ik denk aan jullieJ!

Liefs maris