Motor-avonturen, African Time en het eind dat in zicht komt...

En daar zijn we weer...dit maal in een internet-cafe waar mn gemiddelde typsneldheid zo'n 100 aanslagen per minuut minder is. Het begint er op te lijken dat niet alleen de mensen hier slachtoffers worden van het warme weer...

De afgelopen week hebben we heerlijk in Bolga gezeten, gezellig met zn 3tjes in het gastenverblijf van Mariam, waar we kunnen doen wat we willen en net iets meer privacy hebben. Onze buren bestaan wel uit twee mooie Afrikaanse familie's...wat natuurlijk altijd weer voor veel pret zorgt. Nu had ik al verteld over Salome, onze Tongo-leese dronken gastmama en hoe we het weer voor elkaar gekregen hebben is me een grote vraag, maar onze nieuwe buurvrouw doet het er zeker niet voor onder. Helaas heeft zij nog een kindje van 1.5, die elke ochtend aan de borst wordt gelegt...en op deze manier ook de nodige lokaal-gebrouwen Pito (bier) binnen krijgt.

De afgelopen week stond verder eigenlijk vooral een beetje in het teken van ziekenhuis-bezoekjes. Zelf was ik nogsteeds niet beter (nu gelukkig wel..wat k meteen maar even afklop;)), nancy kreeg malaria en Arno brandde zijn been aan de uitlaat van de motor. Dus daar zaten we dan..de 3 solominja's op een bankje in het ziekenhuis, te wachten totdat het lab eindelijk open ging...wat natuurlijk weer uren duurde;). Gelukkig voelt Nancy zich vandaag ook weer een stuk beter en kunnen we nu eindelijk weer met zn 3tjes aan de slag, want daar zijn we natuurlijk voor gekomen!!!

Tussendoor zijn de meetingen met de mannen van CEYEA gelukkig wel doorgegaan en dit resulteerde in een super-goede meeting met de weduwevrouwen van Bongo, gisterochtend. We hebben ze verteld over het project en wat ze straks precies kunnen verwachten. Nog even in het kort: de kinderen van deze vrouwen die tussen de 7 en 10 jaar oud zijn, zullen een geit krijgen. Deze zal door het gezin verzorgt moeten worden en in ruil hiervoor zullen de moeders er op toe moeten zien dat de kinderen 1 keer per week naar de extra klas zullen komen, die in het weekend zal worden georganiseerd. De geiten krijgen jongen, en het eerste jong zal worden doorgegeven aan een ander arm gezin. De rest mogen ze zelf houden en kunnen ze op de markt verkopen, zodat ze de school-fee's voor de kids kunnen betalen. Verder zullen de vrouwen gaan beginnen met het maken van shea-butter, een product waarmee je kan koken, je huid mee kan insmeren en ook nog eens heel lekker ruikt! De eerste twee zaken met noten doneren wij, waarna ze van de opbrengst die ze verkrijgen door het te verkopen op te markt zelf weer nieuwe noten kunnen kopen om wederom nieuwe olie te maken. Als het zo daadwerkelijk zo zal gaan lopen..hebben we straks een prachtig project in Bongo..en dit vonden de vrouwen gelukkig ook. Ze waren erg enthousiast, stelden vragen en konden niet wachten om te mogen beginnen. Volgende week dinsdag zullen we dan ook weer naar dit mooie dorpje reizen, om de shea-nuts af te leveren en contracten te ondertekenen. Mooie dingen:)!!

Het Audiologisch Centrum stond de afgelopen weken helaas een beetje op een laag pitje. Het wachten is nogsteeds op Emelia, die helemaal uit Jamasi moet komen. Zij zal een erg belangrijke rol gaan spelen in het opstarten van het centrum en zonder alle dingen met haar doorgepsproken te hebben, kunnen we helaas nog niet zoveel doen. Deze week had ze een begravenis in haar oude familie-dorp, maar vanmorgen kregen we het goede nieuws dat ze volgende week donderdag naar Bolga zal komen! Dat wordt ook hoog tijd, want 1.5 week later vertrekken wij alweer naar het Nederlandse. De tijd vliegt! Verder zouden we vandaag eigenlijk met alle kinderen (350 in totaal) naar Tamale vertrekken. Dat klinkt als een hele volkverhuizing..en dat is het ook. Uiteraard geen uitstapje zonder een doel....nee, Starkey Foundation (uit Amerika) heeft een halfjaar geleden oor-afdrukken gemaakt van ALLE kinderen van de school, en al deze kindjes zullen nu gehoor-apparatuur krijgen. Klinkt helemaal leuk natuurlijk..totdat je bedenkt dat de helft van de kinderen Doof zijn, zonder restgehoor..en gehoor-apparatuur dan helemaal geen nut heeft? Verder zijn de afdrukken een halfjaar geleden al gemaakt, wat betekent dat de meeste oorstukjes niet eens meer zullen passen. En wat krijg je van niet goed-passende gehoorstukjes?...juist, fluitende/piepende apparaten...hehehehe, dat wordt nog n feest straks, in de klassen. Verder geven de docenten enkel les in Gebarentaal, zonder hun stem te gebruiken en zijn er geen logopedisten aanwezig. Met dit alles in ons hoofd kunnen we dan ook niet wachten om morgen de mensen van die foundation te spreken en eens uit te zoeken hoe ze nu precies werken....op internet zagen we namelijk dat ze al 1.000.000 gehoorapparaatjes over de hele wereld geleverd hadden...dus dan zou je toch denken er een goed project-plan achter zit:)! ..Dit alles zou dus eigenlijk vandaag gebeuren, ware het niet dat Francis me gisteravond na 22.00 nog belde met de mededeling dat we die ochtend toch niet om 04.00 op hoefden te staan. De gehoor-apparaten waren nog niet aangekomen, dus ze moesten nog een dagje wachten. Het staat nu op de planning voor morgen...maar ik ben benieuwd..er moeten net maar weer genoeg bussen kunnen worden geregeld om met zn allen die kant op te gaan. We zullen zien:)!

Verder was ik afgelopen zaterdag natuurlijk jarig..iedereen nog bedankt voor de felicitaties:)! 's Ochtends ben ik door Mariam en haar kindjes al van harte toegezongen. Hierna kwam Arno me ophalen op de motor (die hadden die nacht in Tongo geslapen) en ben ik lekker naar Tongo gegaan. Francis kwam uiteraard nog even op verjaardagsbezoek en hierna zijn we fijn naar de Tongo Oasis gegaan waar Nancy en Arno iemand de opdracht hadden gegeven de kamer te versieren met heeel veel ballonnen. Helemaal leuk...vooral toen er daarna ook nog een heuse brownie taart aankwam. Dit in combinatie met al het andere lekkere eten wat daar geserveerd wordt, zorgde voor een heerlijk middagje. S avonds kwam Wahab ook nog even langs in ons Bolga-huis voor een stukje van deze taart en de volgende ochtend hebben we het ook nog fijn als ontbijt kunnen gebruiken. Toch leuk...je verjaardag een keer in buitenland vieren (Nathalie zal dit be-amen..denkend aan afgelopen 'zomer' op Bangkok Airport;)).

En nu is het alweer donderdag...over 3 weekjes zitten we alweer in Nederland. Ongeloofelijk hoe snel het dit keer gaat. Ik probeer dan ook nog maar even meer dan ooit te genieten van alle motor-tochtjes die dagelijks op het programma staan, de African Time..die er voor zorgt dat iedereen minstens een uur te laat komt (zo kwam Wahab 2 dagen geleden, samen met ons, te laat op de begrafenis van zn eigen zus, ai) en de heerlijke ananassen die dagelijks op het menu staan. Het leven hier is gewoon zo gewoon...mensen accepteren hun lot, doen alles op zn tijd en stress is ze vreemd. Wij proberen ons hier maar zoveel mogelijk op aan te passen..en drinken dan ook maar fijn een sapje extra, wanneer we toch net iets langer moeten wachten dan het plan was. En als we dan over 3 jaar hier weer lopen...en er twee mooie NGO staan, die in Nederland misschien in een halfjaar hadden kunnen worden opgezet, zal het goed zijn:)!

Nou..aangezien het weer zo'n veel te lang verhaal wordt en de stroom er zo vast weer afvalt, ga ik er maar snel even een eind aan maken. De foto's worden denk ik een beetje ingewikkeld..aangezien ik mn laptop helaas heb laten verdrinken toen ik 3 dingen tegelijk aan het doen was, maar misschien dat ik vanavond in het super-snelle-vodafone internetcafe nog een poging ga wagen:)!

Tot over 3 weekjes allemaal!

Liefs Maris

Week 4!

Lieve allemaal,

Weer even een berichtje van uit Ghana:)! De verbinding is niet al te goed..dus ik ben benieuwd of het gaat lukken...

(Vorige week) Zondagmiddag hadden we met Wahab afgesproken om Hito te bezoeken, die al n aantal maandjes met zn gebroken been opgesloten ligt. Abbas was hier ook, dus dat was een mooie gelegenheid om een meeting in te lassen. De mannen waren weer hard bezig geweest en Abbas had 8 weduwvrouwen weten te identificeren die aan de criteria voldoen om voor een geit in aanmerking te komen. Dit weekend zullen we ook naar Tamale gaan (Arno, de man van Nancy komt!), waar we ook nog twee projecten zullen gaan bezoeken. Wahab gaat met ons mee, en zal dan meteen naar het registratie-office gaan om CEYEA officieel als NGO te registreren. Yey...en dan kan het echt beginnen!

Na de meeting zouden we naar een meisjes-school lopen. Hier zit een meisje die eigenlijk geen geld had om naar school te gaan, tot Wahab haar leerde kennen en nu haar schoolgeld betaald. Hij vond het wel leuk als we haar ook leerden kennen..wat natuurlijk prima was. Iets minder prima was de donkere lucht die zich boven Bolga voltrok. Onweren deed het al, maar volgens Wahab kon het echt niet gaan regenen als de wind van Oost naar West ging. Mocht dit wel gebeuren..dan was dat echt een ‘coincidence', toeval dus. Zoals al wel duidelijk moge zijn; in Ghana val je van het ene toeval in het andere..en het duurde dan ook niet lang voordat het begon te hozen. Schuilen onder een gebouw zonder muren en ramen was de enige optie, maar de wind zorgde er voor dat we gewoon nog steeds hartstikke nat werden. Het dak van één van de meisjeszalen is er zelfs afgewaaid..en ook Mariam dr shop heeft deze storm niet mogen overleven.. Na een half uur werd het gelukkig wat minder en hebben we snel een taxi naar het Meet Africa kantoor genomen om onze spullen te gaan halen. Nog even bij de Travelers Inn een broodje ei gekocht zodat we niet zouden verhongeren als er weer tz op het menu stond die avond. Na een fikse onderhandeling met Mr. De taxichauffeur lukte het ons wederom om voor 7.5 cedi naar Tongo te rijden. Wahab lukte dit niet...hehe, onze local!

Maandag was het weer eens tijd om onze kleren te gaan wassen. Na een week zijn we toch wel vaak door onze meegebrachte shirtjes heen, dus dan kunnen we weer fijn met 3 grote wasbakken richting de pomp. Nancy was erg moe, zelfs na onze heerlijke groentepotje die we gemaakt hadden, dus we hebben die middag eigenlijk niet meer echt iets gedaan. Fijn dat dat soort daagjes ook tussendoor kunnenJ! 'S Avonds de rest van onze groente gekookt...Uien, knoflook, tomaat, aubergine en heel veel slijmerige okra. De hele compound moet natuurlijk even komen bewonderen dat twee Solominja's op houtskool aan het koken zijn, dus onder begeleiding van de prachtigste afrikaanse zang-stemmetjes, klap-spelletjes en luid gelach hebben we een heerlijk groentesoepje staan maken. Helemaal fijn, al die vitamientjesJ

Dinsdag ochtend besloten we de Tongo Oasis weer te bellen, om alvast onze lunch te bestellen! Eens kijken hoe georganiseerd ze zijn als ze van te voren weten dat je komt. Maar..voordat we dit allemaal zouden mogen opeten, wilden we ons eerst maar eens even nuttig maken op de dovenschool. T was net pauze toen we aankwamen, dus konden eerst weer even een uurtje gezellig kletsen onder de mangoboom. Tot onze grote verbazing ging daarna toch echt iedereen naar zn klasje. T begint bijna een beetje op te vallen...Een tijdje geleden had k een gesprek met Francis over hoe het toch kan dat er zoveel docenten vaak niets zitten te doen..en sindsdien is er elke keer als wij op school komen, niets voor ons te doen. Hmmm...stiekem wel een beetje jammer, want dan kunnen we onze activiteiten in de Bieb natuurlijk ook niet uitvoeren;)! Toen we dus maar terugliepen kwamen we echter zoooo iets moois tegen. 2 meter voor ons stak net een kameleon over. Ik schrok me natuurlijk he-le-maal kapot (en de kameleon zelf ook, want die werd opeens een slag donkerder)..zo'n gifgroen beest voor je voeten, maar Nancy pakte hem al snel op en jah, mooie foto's zijn dan een feit. Hierna besloten we maar te lopen naar de Tongo Oasis. 1.5 uur uitgetrokken voor een fikse wandeling in de brandende zon, waterzakjes in de rugzakken en gaan.....Na 20 meter kwam Abbrey, de ambulance-chauffeur, echter al voorbij die ons beslist niet wilde laten lopen in de zon. Vonden wij natuurlijk niet erg...en we moesten hem dan ook echt, echt beloven te bellen als we weer teruggingen. Heerlijk, dit soort mensen. Het eten die middag was dat ook....en dat we 's avonds weer TZ kregen vonden we dan ook helemaal niet erg aangezien onze buikjes nog heerlijk vol zaten.

Woensdagochtend wilden we even naar een klein schooltje achter ons compound gaan om spelletjes te doen met de kinderen, maar helaas, de directeur was er niet en de vrouwelijke docenten wisten niet zo goed wat ze met ons aanmoesten. Jammer, jammer...t begon een beetje een nutteloos weekje te worden. Dan maar naar Bolga..waar we s middags een skype-meeting hadden met de andere 2 Abinbono mensen in Nederland. Die nacht ben ik helaas weer ziek geworden wat dit keer helaas iets langer duurde. Tot zondag op bed gelegen en dus helemaal niets kunnen doen.

Ook kreeg ik helaas het vervelende nieuws uit Nederland dat onze oma Ida overleden was. Annemarthe, Sanne en ik hebben haar 4 jaar geleden via het project ‘Adopteer een Oma' leren kennen en sindsdien kwamen we regelmatig bij haar over de vloer om een avondje te klaverjassen, koffie te drinken of gewoon even te kletsen. Ze was al 3 weken ziek..en nadat haar nieren er begin deze week mee ophielden ging het opeens heel erg snel. Donderdag middag is ze, gelukkig heel rustig en zonder pijn, overleden. Zo naar en raar..toen ik weg ging was er eigenlijk nog niet echt iets aan de hand en hebben we die zondag daarvoor zelfs nog gezellig zitten klaverjassen..en dan is het nu zo opeens maar over. Het leven...! Zoals ik vertelde is de zoon van Salome ook pas een aantal weken geleden overleden. Nog steeds zit ze 's avonds vaak dronken zijn naam te roepen en te huilen. Nu is de 3^e vrouw van Bernard net 3 maanden zwanger, wat natuurlijk super confronterend is voor Salome. Afgelopen week, toen ze even naar het ziekenhuis ging voor haar rug, kwam ze niet alleen terug met pijnkillers maar ook met een met potje foliumzuur. Nadat we dit even bij haar nagevraagd hadden, bleek dat ze inderdaad ook weer zwanger wilde worden...Ai, ai, ai..50 jaar is ze...Niet te geloven dat zo'n arts is het ziekenhuis haar dit gewoon voorschrijft..en niet even na de achterliggende oorzaak van deze wens vraagt.

Ondertussen is het alweer dinsdag en zitten we in Tamale. Arno hebben we gister van het vliegveld op gehaald, en nu zijn we dus gezellig met zn 3tjesJ! Na een week van weinig kunnen doen, hadden we gisteren gelukkig weer een nuttige, productieve dag! S ochtends zijn we met Wahab, die samen met ons naar Tamale is gegaan, naar het office geweest waar je een NGO kan laten registreren. De formulieren moeten hier gekocht worden en nu dit gebeurd is kan CEYEA zich snel officieel laten inschrijven! Dan is 1 project sowieso een feit, en dat is natuurlijk wat we willen zienJ! Hierna hadden we een meeting met Ebeneazer van Heifer, een Amerikaanse organisatie die onder ander ook geitenprojecten hebben. Hij heeft ons super veel bruikbare informatie en handvatten gegeven, die we straks goed kunnen gebruiken als de eerste lading geiten gekocht gaan worden! Zaterdag gaan we waarschijnlijk weer terug naar Tamale om een dorpje te bezoeken waar ze een project hebben lopen. Eens even bekijken hoe het nu echt in de praktijk er uit ziet.

Hierna hadden we lekker een paar uurtjes niets en kon ik even heerlijk mn bedje in. Ben helaas nog steeds niet helemaal beter, maar gelukkig hebben we hier en hotel met een fijn bed en een goede toilet..alles wat een mens nodig heeft;)! Later nog even de cultural-markt over gelopen en allemaal oude bekenden van de vorige keer tegen gekomen. Toen ik s middags Nancy en Arno namelijk weer zag, hadden ze de kokos-ballen in hun handen die Candi, het lieve snoepvrouwtje, altijd maakte. De vorige keer heeft ze me zelfs geleerd hoe ze al die lekkere dingen die ze verkoopt precies maakt..en ik kon dan ook niet langer wachten om haar snel op te zoeken. Dus, richting de Sparkles en jahoor, daar zat..op het oude, vertrouwde plekje. Ogen die groot werden..en zelfs mn naam wist ze nog. Zo leuk echtJ! Ze had in die afgelopen 2.5 jaar zelfs weer een kind er bij, nummer 7 gok ik, en de zaken gingen blijkbaar goed..want de prijs van haar producten waren met zo'n 400% gestegen;)! In ieder geval..ik heb mn tas vol en kan de komende 4 weken wel teren op al haar kokosballen, pindakoekjes en toffee staafjes.

S avonds zouden we weer gaan eten bij Luxury's, een restaurant met écht goed eten. De vorige avond hadden we hier een man ontmoet, Koffie, met wie we een super interessant gesprek hadden gehad en nu graag Arno ook wilde ontmoeten. Dat kon natuurlijk geregeld worden. Dus, onder het genot van een drankje, vertelde hij ons alles over de Ghaneese economie, politiek en andere interessante zaken. Zelf had hij 2 jaar in Canada gestudeerd en was ook wel eens in Amsterdam geweest. Op een gegeven moment vertelde hij over een organisatie, SADA, die subsidies geeft aan mensen in de Uppereast die iets nieuws doen op het gebied van ontwikkeling. Dat werd natuurlijk interessant...Helaas wist hij hier niet precies alles over te vertellen...maar natuurlijk, Ghana was Ghana niet als daar niet opeens de baas van Koffie het restaurant binnen kwam gewandeld, die hier wel veel meer van wist. Hij gaat ons nummer nu doorgeven aan deze organisatie en met een beetje geluk kunnen we ze woensdag zelfs meeten. Dit omdat we heel graag voor Francis, de leraar van de dovenschool, willen regelen dat hij het e-learning programma Audiologie, van de Universiteit van Winneba kan gaan volgen. Wie weet kan SADA dit voor hem gaan financieren...zou echt fantastisch zijn, aangezien er op dit moment niemand in de Uppereast is die over de vaardigheden beschikt die we nodig zijn voor het Audiologisch Centrum. Op dit moment staat dat project sowieso even twee weekjes stil. We wachten nu op Emelia, de vrouw die nu op het Hearing Assessment Center in Jumasi werkt. Als het goed is komt zij de tweede week van november naar Bolga. Ze heeft al aangegeven dat ze heel graag zou willen helpen bij het opzetten van het centrum, en er zal dan ook goed gepraat moeten worden over hoe ze dit precies voor zich ziet. Zonder haar wordt het in ieder geval een stuk lastiger, niemand heeft de kennis die zij heeft..en we hopen dan ook dat ze bereidt zal zijn regelmatig naar het hoge Noorden te komen om Francis en Stephen te ondersteunen. Even afwachten dus..!

Gisteren werden we al weer vroeg gewekt door de Tamalese Moske's. Daar hebben ze dr er hier genoeg van, en we zijn dan ook stiekem erg blij dat we nu weer in het vreedzame, rustige Bolga zijnJ! Voor lunch hebben we even een lekker appeltaartje gegeten, Arno was jarig, en 's middags hadden we een meeting met de mannen van CPYWD. Een super mooi project, gedreven door lokale vrijwilligers die activiteiten organiseren in de verschillende dorpjes rond Tamale. Ook houden ze zich bezig met leiderschaps- en andere trainingen om de jeugd hier sterk en zelfstandig te maken! Het was weer eens super interessant en we hopen dan ook zeker met ze in contact te blijven. Hierna ben ik lekker terug gegaan naar t hotel, waar k fijn mn bed in ben gekropen voor een laaaaange nacht. De volgende ochtend, vandaag dus, vroeg op gestaan en meteen de trotro naar Bolga gepakt. Heerlijk om weer terug te zijn. We zullen de rest van de tijd ook hier verblijven, omdat Tongo gewoon net iets te ver is en we bijna elke dag wel in Bolga ergens een meeting hebben. Waarschijnlijk gaan we morgen nog even voor een paar daagjes naar Tongo, de familie wil Arno natuurlijk weer heel graag zien..en daarna zullen we dan lekker in het gastenverblijf bij Mariam verblijven.

Verder vanmiddag toch nog maar even naar de kliniek gegaan. Nu het na een week nog steeds niet echt heel veel beter gaat, is het toch wel handig om het maar even opnieuw te checken en er kwam dan ook een enorme infectie uit. Waar precies blijft dan natuurlijk de vraag, maar met een antibiotica wordt het snel opgelost, aldus het Lab-mannetje. We zullen eens zien....:)

Nou....Succes daar met de Nederlandse kou, de politiek die het geheel nog kouder maakt (nu.nl deed me gisteren bijna een hartverzakking krijgen toen k de bezuinigingen las) en alle andere dingen. Oh..en mochten mensen de afgelopen dagen ge-whats-apped hebben; de verbinding is hier zo slecht dat ie het helaas niet doet..jammerr!

Tot snel weer,

Liefs Maris

En dat was alweer een week.....

Weer even een berichtje uit Ghana (lees: in n fijn hotel met wifi, yeuy). Hebben weer een goede week achter de rug en zo langzamerhand komen we steeds een stukje verder!

Dinsdag middag hadden we een gesprek met John Krugu van het Youth Harvest Foundation. John is de directeur van deze foundation en was laatst in Nederland, waar we hem ook gesproken hadden. Deze man heeft enorm veel kennis in huis over het starten en het runnen van een NGO en het leek ons dan ook goed om nog een keer met hem te praten. Francis en Stephen (een leraar van de Dovenschool, die ook mee gaat doen met het Assessment Center) waren ook naar Bolgatanga gekomen en toen we om 3 uur netjes voor zn kantoor stonden, bleek hij (hoe verassend) niet aanwezig te zijn. Ondertussen zijn we daar natuurlijk wel aangewend..dus hup, op de motor naar de plek waar hij zn workshop had. Daar aangekomen bleek dat hij de tijd he-le-maal vergeten was en konden we gelukkig in het barretje ernaast een rustig plekje vinden om even te praten. Ook dit was weer leerzaam hij heeft ons verteld over de verschillende vormen die het Assesment Center zou kunnen krijgen. Een NGO, Social Enterprise, profit, non-profit...t kan allemaal. Uiteindelijk was de conclusie dat het naar alle waarschijnlijk een Non-Profit Social Enterprise gaat worden. Dit omdat de diensten helaas niet helemaal gratis verleend kunnen worden (de eerste gehoor-screening wel, maar voor verder onderzoek en eventuele gehoor-apparatuur zal toch iets moeten worden betaald). Dat is nodig omdat we het centrum niet afhankelijk willen maken van een Nederlandse geldstroom. Een manier om deze kosten niet te hoog te maken, hebben we ondertussen ook bedacht. Nancy en ik hebben toevallig onze eigen trechter, filterzakjes en koffie mee genomen zodat we elke ochtend in ieder geval met een heerlijk bakje koffie kunnen beginnen, maar er zijn natuurlijk ook een heel aantal toeristen en vrijwilligers die dit niet hebben gedaan en smachten naar een echte bak koffie. Nu kunnen we misschien een pandje (twee kamers) huren bij de oom van Stephen in Bolga, dat redelijk in het centrum en dicht bij een grote vrijwilligers organisatie staat. En zie daar..het idee van een Koffieshop is geboren. In 1 van die twee kamertjes willen we dus een soort van winkeltje gaan beginnen waar de koffie, broodjes, salades en dat soort dingen worden verkocht. Het is de bedoeling dat hier dove jongeren komen te werken, die hier kunnen leren koken, achter de kassa staan en hoe om te gaan met klanten. Het geld wat hiermee wordt binnengehaald zal er voor moeten zorgen dat de klanten van het Audiologisch Centrum niet al te veel hoeven te betalen, zodat daadwerkelijk IEDEREEN van deze dienst gebruik zal kunnen maken.

Woensdag zijn we met Wahab, Abbas en Baba (de mannen van CEYEA) naar Bongo geweest. Dit begon met een half uur lange motortocht langs de prachtige velden en over de rode zandwegen. Genieten! Toen we hier aankwamen stonden de bakken met gestampte shea-nuts al klaar, want het doel van deze dag zou namelijk het maken van shea-butter zijn. 3 weduwvrouwen waren bij elkaar gekomen en met zn allen gingen we aan de slag. Het proces is een beetje ingewikkeld uit te leggen, maar ik heb me weer zitten te verbazen over het feit dat iemand ooit zo slim is geweest te bedenken dat je van noot als deze uiteindelijk zulke goede olie kan krijgen. Het doel van het shea-butter project is weduwvrouwen (die afhankelijk zijn van de rest van de gemeenschap) te leren hoe deze boter/olie te maken, zodat ze dit kunnen verkopen en hun eigen inkomen kunnen genereren. In ieder geval, super leuk om met eigen ogen te bekijken hoe dit in zn werk gaat en uiteindelijk hebben we beide een flesje olie mee naar huis gekregen, waar we die avond mee gekookt hebben. De olie is nu ondertussen hard geworden en is perfect om op je huid te smeren als body-butter. We zullen straks in Nederland dan ook gaan bekijken of we een afzetmarkt kunnen vinden en de shea-butter kunnen importeren. Toen de olie op het vuur stond te pruttelen, zijn wij ondertussen naar de basisschool van Bongo gelopen om even te kijken hoe het met Daniel en David ging. Deze jongens zaten afgelopen jaar op de dovenschool, toen Nancy er achter kwam dat ze helemaal niet doof waren. Omdat de moeder zo arm was en geen middelen had om voor haar kinderen te zorgen, heeft ze haar kinderen naar de Dovenschool (met internaat) gestuurd en ze de opdracht gegeven te doen alsof ze doof waren. Aangezien de leraren op school niet hun stem gebruiken, kwam dus ook niemand achter dat ze gewoon konden horen...totdat Nancy kwam en ze Engels met gebaren gebruikte om te communiceren. De kinderen zijn uiteindelijk weer terug naar huis gebracht..maar dit keer inclusief een geit. Die geit heeft nu ondertussen een jonkie en over een halfjaartje zal dit kleine geitje aan een ander arm gezin worden gegeven. En zo is het geitenproject dus ontstaanJ! In ieder geval, we zijn naar de school geweest waar de kinderen nu heen gaan, en de leerkrachten gaven helaas aan dat de kinderen niet goed kunnen mee komen. Nu was het oorspronkelijke plan van CEYEA sowieso al dat de vrouwen enkel een geit krijgen als ze beloven hun kinderen 1 keer in de week naar de bijlessen sturen die zullen worden georganiseerd. Veel kinderen kunnen namelijk niet mee komen in het reguliere onderwijs, en om ze toch een kans te geven wil CEYEA bijlessen organiseren waar de kindjes extra les kunnen krijgen op de vakken die ze het meest moeilijk vinden. Dit zal eerst alleen in het weekend gebeuren, de mannen van CEYEA hebben doordeweeks gewoon hun andere baan, maar uiteindelijk willen we graag met vrijwilligers gaan werken die na school tijd deze kinderen gaan onderwijzen. Dus mocht je denken: ‘K heb altijd al een keertje tussen de mooie, enorm grote zwerfkeien van Bongo willen zitten met annanas bij het ontbijt, lunch en avondeten'....voel je vrij om even een mailtje te sturenJ!

Woensdag avond, na een heerlijke bord spaghetti made by onze sister Mavis, haalde Francis ons op met zn motor (denk even in: met zn drietjes op de motor, in het donkerste-donker wat je je kan voorstellen, en dat je wanneer je omhoog kijkt miljoenen sterren en de melkweg ziet) om samen met hem en Stephen om de tafel te zitten en het plan voor het Hearing Assessment Center te herschrijven. In de afgelopen twee weken hebben we door al die gesprekken heel wat nieuwe inzichten verkregen en dit was meteen een mooi moment om Stephen (die er dus niet vanaf het begin af aan bij was) helemaal in te lichten over hoe het project er uit komt te zien. Hij had meteen goede ideen en aanvullingen, dus dat hij een aanwinst is moge duidelijk zijn. Het gesprek begon enigszins hilarisch en maakte weer even helemaal duidelijk hoe direct Nederlanders soms toch ook kunnen zijn. Ik zou die avond notuleren, dus had mn laptop uitgestald en was al half begonnen met typen terwijl Nancy meteen begon met de aanpassingen. Tot Francis nogal verbaasd ingreep en stamelde..but, but..we First have to welcome mr. Stephen and tell him that we're really happy that he wants to join us. Natuurlich...zo werkt dat in Ghana. Eerst het verwelkomen en het ‘ hoe-gaat-het-met-je-familie' riedeltje voordat je officieel van start kan.

Donderdag ochtend ging om 05.00 de wekker, wat zelfs in Ghana wel een beetje vroeg is. Er zou namelijk in de Katholieke kerk van Tongo een dienst worden gehouden voor Daniel, de overleden zoon. De hele familie zou mee gaan, zo werd gezegd, dus uiteraard konden wij hier niet ontbreken. Toen we dan uiteindelijk in de kerk zaten, met enkel moeder Salome en vader Bernard en we de naam Daniel niet 1 keer hebben horen vallen, vroegen we ons toch een beetje af wat we hier nu precies deden. In ieder geval..hierna zouden we naar Bolga gaan, want we hadden om 10.30 een meeting bij G-lish. Helaas, in de vroegte geen TroTro te vinden in Tongo, dus we hebben onze MotorKing (Motor met een grote open laadbak er achter) uit Bolga maar gebeld en die kwam een half uurtje later aangereden om ons die kant op te vervoeren. Waren een uurtje te vroeg (hoe-is-het-mogelijk) en dat was precies genoeg om het nieuwe internet-cafe in town uit te proberen. Super snel internet én skype..dus dat wordt onze nieuwe place-to-be. Hierna kwamen we de Brandweerman uit Tongo (die afgelopen week 2 uur naar ons, wassende Solomina's, had zitten staren) toevallig tegen en ook dit keer kwamen we niet van hem af. Nu kwam het eigenlijk wel heel goed uit, want in de stad is het verboden om met zn 3en op een motor te zitten en deze meneer had ook een motor. Dus hij ging gezellig mee naar ons gesprek en heeft er ook deze keer gewoon 2 uur bijgezeten zonder een woord te zeggen (echt hoor....dat je bijna denkt: laten we even ergens een vuurtje maken zodat ie zn baan als brandweerman ook kan praktiseren). In ieder geval, we hadden een gesprek met Godwin, van G-lish. Dit is een foundation die vrouwen uit dorpen ondersteunt door ze te leren hoe ze van de gebruikte plastic waterzakjes, mandjes en tasjes kunnen vlechten. Op deze manier help je de vrouwen én het milieu...waarvan iedereen die wel eens in Ghana is geweest de noodzaak zal begrijpen. Het leek ons heel leuk om met deze foundation samen te werken in het CEYEA project. Wanneer de vrouwen de shea-butter produceren en deze verpakt kan worden in bakjes die omvlochten zijn met de gebruikte zakjes, heb je een heel uniek product. Het gesprek liep redelijk goed en we zullen nu met een voorstel moeten komen, waarna deze stichting zal kijken wat haalbaar is. Even afwachten nog dusJ

Die middag werd ik helaas wat ziekjes..en dat pas na 2.5 week. Vrijdag was t nog niet beter en toen zijn we maar lekker naar n hotel in Bolga gegaan. In tongo hebben we dit keer namelijk helemaal geen wc..zelfs geen gat in de grond..en bij daglicht is dit toch net niet helemaal prettig;)! Nu zijn er aankomende december verkiezingen in Ghana, de president is een aantal maanden geleden overleden, en i.v.m. de politieke programma's zitten alle hotels steeds vol. Als laatste redmiddel t allerduurste hotel van Bolga maar gebeld (lees: 2 personen 35 euro per nacht) en die hadden nog n kamer vrij. Stiekem helemaal niet erg en eigenlijk gewoon heel erg genieten. Vrijdag dus de hele dag in n heeeel groot en fijn bed gelegen en he-le-maal niets gedaan. Zaterdag ging t weer een stuk beter en zijn we ‘s ochtends lekker even de markt over geweest en daarna RedRed gaan eten bij de Swap. Wahaab en Babba (van CEYEA) kwamen hier later ook heen voor nog een meeting, maar uiteindelijk hebben we vooral weer n bijzonder hilarisch gesprek gehad. Net wanneer je denkt dat t eigenlijk wel weer mee valt met de cultuur verschillen, komt er wel weer iets boven wat dit ontkracht. Zo hadden wij bedacht dat voor het geiten project die melk van de moedergeit natuurlijk heel goed gebruikt kon worden om te verkopen op de markt en om de kinderen mee te voeden. Toen we dit dan ook voorstelden, keken ze ons n beetje vreemd aan. Geitenmelk drinken in Ghana is echt not done. Waarom is me nog steeds niet duidelijk...maar dit plan moesten we toch echt maar uit ons hoofd zetten, want geen mens die dit zou gaan doen. Jammmer!! Toen Nancy en ik daarna t onderwerp homoseksualiteit nog even aansneden (provoceren blijft uiteraard gewoon leuk) vertelde Wahab dan ook doodleuk dat dit pas in Ghana was ontstaan toen de vluchtelingen uit Liberie t land binnen waren gekomen. En jah, ik citeer: ‘Ghanesen kopiëren alles nu eenmaal..dus dit ook'. Nadat we hem eerst even heel hard hadden uitgelachen en we daarna vertelden dat er toch ook echt mannen zijn die verliefd worden op andere mannen, was het Wahab zn beurt om te lachen. En hard ook. Nee, dat kon niet waar zijn. Toen we daarna vertelden dat er verschillende onderzoeken naar waren geweest (‘heus Wahab, je wordt er mee geboren, net zoals dat je links- of rechtshandig bent'......data-misbruik mag in sommige gevallen he;)) en Babba ons verhaal eigenlijk wel interessant vond en steeds tegen Wahab (die ondertussen nog steeds in een deuk lag) zei dat ie goed naar ons moest luisteren omdat wat we zeiden echt waar was, begon die het misschien toch een beetje te geloven. Tot ik zei dat hij nu maar eens goed zn vriendenkring er op na moest kijken - minstens dat er 3 of 4 van zijn familie en vrienden niet hetero zijn. De perfecte reden om weer heel hard in de lach te schieten..al zijn vrienden waren namelijk enorme ‘womanizers' dus dat kon echt niet! Hahah..dit soort gesprekken maken we dus echt dagelijks mee. Zo was er laatst een man die ons al een tijdje zat te observeren toen we ergens een drankje zaten te doen. Toen hij vroeg waar we vandaan kwamen (deze vraag krijgen we dus minstens 5 keer per dag, en afwisseling in antwoorden is soms gewoon wel even leuk) zeiden we dit keer: ‘Korea'. Waarom meneer antwoord: ‘Oh...dat dacht ik al..Korea ja..het accent kwam me ook al zo bekend voor'. Juist...!

Zaterdag avond kwamen we - toen we in Bolga onze ananas en watermeloen alvast lieten snijden - wederom de Brandweerman tegen. Tja..en kom er dan maar weer eens van af. Gelukkig was daar Kev, een bijenhouder met sterke armen die ook net toevallig voorbij reed en ons mee vroeg naar de Soultrain (dansen!!!) die avond. Meneer de Brandweerman droop gelukkig snel af, en wij hierna ook met onze fruitsalade en broodjes ei, die we lekker in het hotel zouden op gaan eten. Savanna biertje erbij, en dit alles heerlijk in t grote bed genuttigd...en toen waren we eigenlijk gewoon te loom, gaar en moe om nog weg te gaan. Soultrain en de bijenhouder konden nog wel een weekje wachten. Dus, de airco nog een graadje kouder en heerlijk gaan slapen.

Vanochtend lekker uit geslapen tot wel half 8 en gaan nu zo onze spullen pakken en weer op Tongo aan. Maar voordat we ons weer tussen de geiten, kippen, vieze kindjes en stinkende vis-poeder zullen begeven, gaan we eerst nog even op bezoek bij de 4^e man van CEYEA. Hij heeft 3 maanden geleden een motorongeluk gehad (zoals iedereen die we hier kennen en in het bezit van een motor is, maar dat terzijde) en hierbij zijn bovenbeen gebroken. En jah, daar zit je dan. Gips kennen ze hier niet dus hij zit de hele dag op de grond, zn been tussen een soort van stenen muurtje ingemetseld. Naar de WC gaan is uiteraard ook geen optie, dus wordt er dan maar een grote schaal gebracht waar ze hem even boven hijsen. Wat een ellende...but hé, that's Africa!

En dat was alweer week nr. 3! De tijd gaat snel..en we hebben nog veel te doenJ! In Nederland zal dat vast niet anders zijn..dus geniet vandaar nog maar even fijn van de vrije zondag en werkse/studeerse allemaal deze aankomende week!!

Tot snel!

Liefs Maris

Week nr. 2!!

Lieve allemaal,

We zitten nu al meer dan een week in Tongo en het wordt steeds gezelliger. Op de altijd, gezellige markt (100 meter van ons huis) hebben we al dikke vrienden gemaakt en onze gastfamilie is helemaal leuk. De TZ (zure maïspap) helaas iets minder...maar we voeden ons bij met versgemaakte pindakaas die hier overal te verkrijgen is (en afgelopen week zelfs met Nath dr pepernoten...waarvoor nog héél veel dank;))

Maandag hebben we een gesprek gehad met 4 mannen van CEYEA, de NGO (in wording) die zich richt op de meest arme gezinnen in het dorpje Bongo. Zij willen een centrum beginnen waar de kinderen bijles kunnen krijgen en vrouwen tegelijkertijd praktische vaardigheden kunnen leren. Ook hebben ze een geitenproject (afgelopen jaar al gestart) dat arme gezinnen die hun kinderen niet eens naar school kunnen sturen, ondersteunt door een geit te geven. Wanneer deze geit een gejongd heeft, kunnen ze de melk die hierdoor wordt geproduceerd verkopen en zo geld en inkomsten genereren voor zichzelf. Het jonge geitje wordt dan weer aan de NGO gegeven, die deze dan door zal geven aan een ander gezin. Op onze website (http://www.abinbono.org/) staat meer informatie over het hele project. In ieder geval, ik had deze mensen zelf nog nooit ontmoet en was dan ook erg benieuwd naar het hele verhaal. Hoe fijn dan ook om te horen dat ze alles al tot in de puntjes hadden uitgewerkt en op ons hadden gewacht met de aftrap van het vrouwenproject! Woensdag 17 oktober zullen we dan ook met zn allen naar Bongo gaan om te zien hoe 3 vrouwen gaan leren hoe ze shea-butter moeten maken. Deze shea-butter is enorm populair in Ghana en wordt gebruikt om te koken, te bakken, je huid in te smeren en ga zo maar door. Multifunctioneel dus en we hopen dat juist dat doorslag gevend zal zijn voor het slagen van het project. De bedoeling is dat de vrouwen dit uiteindelijk zelf kunnen produceren en verkopen op de markt, zodat ze voor hun eigen inkomsten kunnen zorgen.

Na dit gesprek hebben we even heerlijk bij de Swap gegeten, mn favoriete restaurant in Bolga..met de beste RedRed (gebakken plantain met bonen) van het hele land. De baas was me nog niet vergeten en ik hem ook niet; hij zat nog steeds op dezelfde stoel achter zn tafel als 2.5 jaar geleden. De TV stond ook hier weer hard aan en zo waren we opeens getuige van een heuse duivelsuitdrijving in Nigeria; een vorm van entertainment dat we in Nederland gelukkig niet kennen;)!

Dinsdag hadden we even een rust dagje voor ons zelf ingepland. Was wel even prettig na al die gesprekken van de dagen daarvoor. S middags hebben we heer-lijk zelf gekookt..op de markt in Bolga hadden we courgette, aubergine, boontjes en tomaten gevonden en dat in combinatie met mn meegebrachte quinoa zorgde voor een fantastisch gerecht, die ook door de rest van de familie erg werd gewaardeerd. Misschien wel even leuk om wat te vertellen over ons gezin waar we deze maanden verblijven. Het hoofd van dit gezin is Bernard, een man die voor de gemeente in Tongo heeft gewerkt en zich nu bezig houdt met de werkvoorziening voor jongeren in het dorp. Hij heeft 3 vrouwen en 18 kinderen, die hier allemaal in de compound wonen. 2 weken geleden is zijn oudste zoon, Daniel (18 jaar), helaas overleden. Het waarom en hoe is helaas niet duidelijk....wat voor zoveel mensen geld die hier overlijden. Zijn moeder Salome, de eerste vrouw van Bernard, woont in het hutje naast ons, waardoor we veel contact met haar hebben. Tot ongeveer 12 uur s middags gaat het prima met haar...daarna heeft ze helaas haar weg naar het bier weer gevonden en zit ze de rest van de dag liters van dit spul weg te gieten. Schrijnend om te zien, want ze heeft nog 4 andere kinderen die hier uiteraard erg onder lijden. Volgens mij is ze echt knetter depressief..en de meeste avonden zit ze dan op haar bankje te apathisch voor zich uit te staren en Daniel's naam te prevelen. Vreselijk om te zien, vooral ook omdat er niemand is die even met haar gaat zitten praten en haar de aandacht geeft die ze nodig heeft (en wij spreken helaas niet meer dan ‘Goede morgen, hoe gaat het' in de lokale taal hier..dus echt helpen kunnen wij haar ook niet). Verder wonen er in de compound achter die van ons ook nog allerlei oude mensen die allemaal door Bernard worden verzorgd. Ook heeft hij nog een aantal weeskinderen opgenomen in zn gezin; samen met alle geiten, kippen, varkens en eenden die hier rondlopen, zou je t bijna een Zorgboerderij mogen noemen!

Dinsdag middag zijn we even een eindje richting de Tongo hills gewandeld...toen we opeens terecht kwamen in de compound van een vrouw die we eerder bij de waterpomp al hadden ontmoet. Hier lag een heel klein meisje op de grond, 5 maanden oud én malaria. Ze was zo, zo klein..leek niet ouder dan een maand. Haar buikje helemaal opgezwollen en de dunste beentjes die ik in mn hele leven gezien heb. De moeder kon helaas niet zo goed Engels..maar als we t goed begrepen was ze al wel naar de dokter geweest. De dag erna moesten we toch voor een meeting in Bolga zijn en zijn we even langs een winkel gegaan die babyflesjes- en voeding gekocht. Toen we hier mee aan kwamen zetten in het compound wisten ze natuurlijk niet wat ze zagen...en dat zelfde gelde voor de baby;)! Heus dat ze niet uit zo'n raar flesje wilde drinken..mama's borst was veel lekkerder. Nadat we dat hadden mogen aanschouwen (shirt omhoog, kind eraan) waren we al iets meer gerust gesteld...maar toch het flesje daar maar gelaten zodat ze er een beetje mee kon oefenen en het kindje even bij gevoed kan worden..

Woensdag hadden we een meeting met de directeur van de dovenschool, Francis en een officier van het regionale office voor speciaal onderwijs (mooie titels heb je hier). Dit omdat we de directeur van de school al eerder hadden duidelijk gemaakt dat we het Audiologisch Centrum beslist niet onder de school willen laten vallen, maar het als NGO willen registreren. In het geval van het eerste zou de overheid de touwtjes in handen hebben..en dit is nu juist iets wat we niet willen. Meneer de Headmaster vond dit natuurlijk niet zo leuk (staat natuurlijk vet mooi op je CV, zo'n centrum die gebouwd is in de tijd dat jij daar directeur was) dus vandaar dat we werden meegesleurd naar het office voor special education. Hier kregen we t zelfde verhaal als dat we van de headmaster hadden gehoord..beter laten registreren onder de overheid. Echt begrijpen deed die officier ons ook niet...dus uiteindelijk heeft Nancy maar een mooie tekening gemaakt van de structuur die wij het liefst zien (samenwerken en niet ergens onder-werken) en toen besloot ze dat we maar naar de directeur moesten voor een gesprek. Natuurlijk was deze er niet..dus de dag er na konden we gezellig weer naar Bolga. Die directeur bleek een super fijn persoon te zijn, die allang blij was dat er nu waarschijnlijk eindelijk een Audiologisch Centrum in het Hoge Noorden komt..en samenwerken leek hem dan ook een hele mooie optie. Helemaal fijn...en zo hebben we de headmaster van de school ook weer tevreden, wat natuurlijk best wel een beetje belangrijk is als we uiteindelijk ook nog verder projecten willen uitvoeren op de school.

Dat was dus donderdag..en toen we s middags in ons compound aan kwamen, ging onze zus Edwina net weg op haar motor om te gaan filmen voor de muziekclip die ze aan het opnemen is. Ze heeft echt zo'n mooie stem en nu mag ze dus een cd met videoclips opnemen. Dat wilden we natuurlijk zien...dus samen gezellig mee op de motor naar een prachtig meer waar dit opgenomen werd. En wat is nu leuker dan een clip waar ook twee blanken in staan te dansen....hehehe. Dus over een aantal maanden kan heel Ghana een dvd kopen waar wij ook onze moves op staan uit te voeren (in een jurk die veel te groot was, maar dat terzijde;)) Hierna werden we weer op de motor naar huis gebracht, maar bedachten we ons dat we best even van deze lift gebruik konden maken en een restaurant/hotel konden uitproberen die op ongeveer 5 km van onze compound staan. We hebben ons hier dus maar laten af zetten..en dit was sowieso de beste beslissing van de afgelopen week. De allerliefste mensen en het aller-fijnste eten wat we hier ooit in Ghana hebben gehad. Hand gemaakte burritos en verse brownies!!!!!!!!!! Een Ghanees stel hebben dit hotel (Tongo Oasis) als vrijwilligers op gezet..met in eerste instantie als doel dat de dove kinderen hier een soort van stage zouden kunnen lopen en praktijkervaring konden op doen. Financiële problemen hebben dit helaas nogal tegen gewerkt..waardoor ze het nu met zn tweeën hebben gebouwd. Het hotel is nog net niet helemaal af...de keuken gelukkig wel! Hebben echt zo heerlijk gegeten; helemaal in het donker want de stroom was weer eens uitgevallen, maar dit maakte t allemaal miss nog wel beter (iets met dat wanneer 1 zintuig uitvalt..de andere versterkt wordt;)) Na al dit fijne eten hebben we nog even zitten praten met de mensen, terwijl we wachtten op onze lift terug. Dachten dat we wel konden lopen...maar 1.5 uur in het enorme donker leek ons toch niet zo heel verstandig. Toen we weg gingen kregen we echt super schattig een zakje mee, met nog 2 brownies (wat zorgde voor t beste ontbijt-ever die dag erna) en zelfs onze lift hoefden we niet te betalen...Ghaneese mensen die blanken niet als wandelende geldbomen zien, was ik de vorige keer bijna niet tegen komen...maar de afgelopen twee weken is gelukkig anders geblekenJ!. Ook hadden we deze mensen over onze plannen verteld..die ze fantastisch vonden omdat ze zelf redelijk actief zijn geweest op de dovenschool. Een samenwerking in de toekomst (stageplekken voor de oudere leerlingen) is dan ook zeker iets waar we nog maar eens goed over moeten praten.

Vrijdag zijn we lekker op tijd naar school gegaan en hebben we fijne en dagje les gegeven. Verschillende klassen zaten weer eens zonder docent..en zo hebben we een aantal van deze klassen mee genomen naar de Bieb. Nancy had er de vorige keer voor gezorgd dat er wat materiaal lag waar de kinderen mee konden oefenen en deze waren allemaal nog aanwezig toen we aankwamen. De vreugde hierover was van korte duur..aangezien Roos en Elise, twee Nederlandse meisjes die op dit moment stage lopen op de school, ons vertelden dat in de week voordat wij hier kwamen alles is opgeruimd en netjes is gemaakt. Geen docent die het gebruikt...maar uitgekookt als ze zijn, willen ze dit natuurlijk niet toegeven en zorgen ze er voor dat alles er prima uit ziet. Jammer, jammer....maar de kinderen (en wij) hebben in ieder geval een leuk dagje gehad met alle memory, domino en andere spelletjes. Hierna naar Bolga gegaan, want zaterdag was de jaarlijkse voetbalwedstrijd die de Youth Harvest Foundation organiseert. Dit speciaal voor de dovenschool, zodat alle andere teams kunnen zien dat het enige wat deze dove kinderen niet kunnen, horen is. En jawel..we hebben gewonnen!! Dat was een dag op het veld van 07.00 tot 18.00 wel waardJ! S ochtends waren we al begonnen met het schminken van alle kindjes en s middags hebben we lekker mee zitten aanmoedigen. Tussendoor zijn Nancy en ik nog geïnterviewd..de perfecte kans om wat te vertellen over het Audiologisch Centrum dat we gaan starten, en die kans hebben we dan ook maar goed benut. S avonds samen met Fransisca (die ik nog kende van de vorige keer) en Nancy bij de Swap gegeten en toen heerlijk geslapen, onder de ventilator. Dat we dit wel prettig vonden bleek vooral de volgende ochtend toen we pas om 08.00 uur wakker werden. Die dag, zondag, hebben we heerlijk rustig aan gedaan...1.5 uur gezocht naar een internetcafé die word gerund door moslims (die wel open zijn op zondag..maar helaas, Bolga is té christelijk;)) en toen richting Tongo, om onderweg nog even een brownie te scoren bij de Tongo Oasis, samen met Francis, Wahaab en de andere solomina's van t dorp. Na 3 uur wachten, bizarre gespreken over Afrikaanse Hekserij en voodoo-achtige praktijken, waren we weer helemaal klaar voor t gastgezin! Zij gelukkig ook voor ons...en dit lieten ze dan ook merken door ‘s avonds n extra grote bak TZ incl. vissenkop te brengen. Hoef vast niet te vertellen dat we die avond (na eerst nog een bekeringsdienst in onze buur-compound te hebben bijgewoond (inclusief 23 mensen die in tongentaal liepen te schreeuwen)) op n nogal nuchtere maag in slaap zijn gevallen..

Gisteren hebben we vooral 20 keer voor nietsheen en weer gelopen in de brandende zon en onze was maar eens gedaan. Gezellig bij de waterpomp, met een brandweerman die 2 wassende Solemina's heel interessant vond en nu gelooft dat wij moslima's zijn, en hond in Nederland een heilig dier is dat verboden is om te eten. Alles wat we zeggen, wordt gelooft. Hier maken wij natuurlijk gretig gebruik van..en dat zorgt voor de mooiste, bizarre gesprekken. Dit in combinatie met al die heerlijke motorritjes, lieve kindjes, (nu nog) groene bergen, verse ananassen en natuurlijk, gesprekken die tot nu toe goed uit pakken, zorgt er voor dat we het nog steeds super naar onze zin hebben en het nog prima 6 weekjes in de hitte volhoudenJ!

T is een nogal lang verhaal geworden....en ik vrees dat t net zo chaotisch is als ik zelf. Sorry voor dat;)! Verder hoop ik dat het goed gaat in Nederland, ook nu de kou en regen hun intrede hebben gedaan. Ik zeg: geniet van de truffelpepernoten en de warme kruiken in bed!!

Liefs Maris

Tongo it is!!

Na een week door Ghana te zijn heen gereisd, hebben we het dan gehaald: Tongo! Heerlijk om weer terug te zijn in dit mooie dorpje, omgeven door de Tongo/Tengzug Hills,kippen, varkens, geiten en fantastische lieve mensen. We slapen bij Nancy's oude gastgezin...die helemaal goed voor ons zorgen..dus dit worden vast twee hele goede maanden:)!

Gister avond hebben we nog even heerlijk bij Francis achter op de motor gezeten..(met zn 3en dus..en dat kan hier ook allemaal gewoon)...onder de enorme sterrenhemel en de warme Ghaneese wind..genieten!

Vandaag hadden we een kort gesprek met de headmaster van de dovenschool, dat niet helemaal liep als we hadden gehoopt, maar de komende twee maanden hebben we vast de tijd om dit goed te laten komen:)!

Verder was er gister een soort van oogst-festival in het dorp..wat n enorme chaos..maar nog mooiere fotos op leverde:)! Dus..als t netwerk meewerkt staan die er over 5 minuutjes ook op!

Tot snel!

Liefs Maris

Van Kumasi naar Tamale!

Hallo allemaal,

Ondertussen zijn we aangekomen in Tamale, de hoofdstad van het Noorden. Vanochtend zijn we dan ook al vroeg vertrokken vanuit Kumasi, zodat we hier niet al te laat zouden aankomen..(dat vooral met het oog met wat er de vorige keer gebeurde in deze stad;)).

De afgelopen twee dagen hebben we ook weer mooie ontmoetingen gehad. Maandag avond hadden we afgesproken met een KNO-arts in Kumasi. Ik had haar contact gegevens gekregen van een docter die ik de vorige keer in Ghana had leren kennen en haar gebeld voor een afspraak. Toen ik aan Francis (de docent van de dovenschool) vertelde wie deze KNO-arts was bleek hij samen met haar te zijn opgegroeid vroeger...Super toevallig. En het blijft niet bij dit ene toeval...vanaf het moment dat we in Ghana zijn geland, gebeuren er steeds van die rare dingen dat we op sommige momenten zelfs een beetje het gevoel hadden dat het allemaal 1 grote grap was. Zo had Nancy in Nederland contact gehad met Fred Marinus, een man die voor Kentalis International werkt en o.a een e-learning programma had opgezet in Ghana. Hij was een aantal keren op de Universiteit van Winneba geweest en had daar een man geleerd hoe kapotte audiometers te repareren. Toen we de eerste dag in het huis van Francis zus waren en Nancy dit vertelde aan Francis en een andere persoon die hier was...wist die andere persoon toevallig dat deze man in het zelfde dorpje woonde. En jah hoor...toen we even later op straat liepen kwamen we hem spontaan tegen....en zo zijn er nog wel 4 van dit soort voorbeelden....wel handig, want zo gaat het allemaal wat sneller;)!

In ieder geval, we hadden met die docter afgesproken en zij heeft ons nog wat meer kunnen vertellen over wat we allemaal nodig hebben als we een Hearing-Assesment -Center in het noorden willen starten. Namelijk, een Audioloog, een KNO-arts en een logopedist. Dit wisten we natuurlijk al wel....helaas zitten deze mensen allemaal in het zuiden van het land..en niet in het warme, droge Noorden.

De dag erna zijn we echter naar Jamasi geweest...waar de Ashanti School for the Deaf zit. Hier zit ook een Assesment-center bij en vanuit Nederland hadden we al contact gehad met de directrice hiervan. Zij bleek een enorm gepassioneerde vrouw te zijn die echt hart heeft voor de dove kinderen in het land. Op dit moment zit ze in de afstudeerfase van het e-learning programma van Kentalis (audiologie) en heeft ze 2 jaar geleden een semester KNO in London gestudeerd. In het assesment-center ontvangt ze kinderen van de dovenschool en andere mensen uit de omgeving, waar ze kunnen komen met oorklachten. Zo mochten we zelfs even getuige zijn van een consult..waar Francis gelijk zn handen uit de mouw mocht steken en Emelia mocht helpen! Ook hebben ze hier een ruimte om gehoor-testen te doen (met een werkende audiometer..hoe is het mogelijk) en kunnen ze gehoor-apparatuur aanmeten. Precies wat wij dus eigenlijk nodig hebben! Toen ik eigenlijk meer voor de grap vroeg of ze niet alstjeblieft naar Bolgatanga kon gaan verhuizen, ging ze hier tot onze grote verbazing serieus op in...en het lijkt er nu zelfs op dat ze, nadat ze klaar is met het trainen van iemand in Kumasi, echt richting Bolga vertrekt om Francis te helpen en hem te trainen. Dat zou natuurlijk fantastisch zijn....en we hopen dan ook echt dat dit door kan gaan!!!

Na het gesprek hadden we even de tijd om rond te lopen op de dovenschool...wat heerlijk was. De Ghaneese Gebarentaal zit er gelukkig ook nog wel redelijk in...en het was dan ook super leuk om even te praten met deze lieve kindjes..

Hierna weer terug in de Tro-Tro (minibus waar in NL 8 mensen in passen maar hier 25) naar Kumasi waar we even lekker gegeten hebben en alle gesprekken en meetings van de afgelopen dagen hebben besproken en geeavuleerd. Bizar wat we allemaal al hebben kunnen doen in zo'n korte tijd....

Nu zitten we dus in Tamale..waar we slapen bij een zus van Francis en morgen hebben we nog een meeting met een KNO arts hier in het ziekenhuis..voordat we dan echt naar Tongo zullen gaan! Ik kan echt niet wachten om iedereen daar straks weer te zien, het vieze TZ weer te proeven en 's avonds te genieten van de prachtige sterren met de kerk-trommels op de achtergrond:)!

Het is een beetje een lang en droog verhaal geworden..dus als je halverwege afgehaakt bent, kan ik me dat ook heel goed voorstellen. Hebben nog niet echt tijd gehad om even rustig dingen op papier te zetten, dus vandaar.

Hoop dat het in Nederland ook allemaal goed gaat....las net op nu.nl dat de afstudeer-boete met terugwerkende kracht is afgeschaft...dus een aantal van jullie zal nu wel intens gelukkig zijn;)!

Veel liefs uit het mooie Ghana,

Maris

p.s Had ik een paar hele mooie foto's geselecteerd...werkt de computer hier helaas niet mee:(

Een goed begin:)!

Lieve allemaal,

Even heel snel een berichtje vanuit Ghana! Maandag ochtens zijn we geland op Accra (helaas zonder koffers, maar die konden we gisteren gelukkig ophalen) en werden we opgehaald door Francis. Hij is de man achter het hele intiatief; het opzetten van Audiologisch Centrum in het noorden van Ghana, zodat alle kinderen daar getest kunnen worden en eventueel gehoor-apparatuur kunnen krijgen aangemeten. Op dit moment is hij docent aan de Dovenschool waar Nancy en ik allebei vrijwilligerswerk gedaan hebben en het was dan ook erg fijn om hem terug te zien zo'n lange tijd.

Die middag zijn we naar plaatsje vlakbij Winneba gegaan, waar o.a de Faculteit Special Needs en Audiology zit. Francis heeft hier zelf ook gestudeerd en het was dan ook niet zo lastig om een afspraak te maken met een aantal docenten die hier lesgeven. We hebben een heel fijn gesprek gehad, waarin al snel bleek dat de plannen die we hebben iets is wat ze, vooral in het noorden, goed kunnen gebruiken. We hebben een rondleiding gekregen, waar we zo'n 15 kapotte audiometers tegen kwamen uit het jaar 1960. Geen wonder dat die dingen niet meer werkten dus. Wel hebben we een hele mooie andere optie mogen bewonderen, nl een digitale audiometer waarvan een bedrijf in Duitsland op dit moment de Copy-rights in handen heeft...dus zodra we weer in Nederland zijn weten we wat ons te doen staat:)!

Hierna zijn we weer terug gegaan naar Accra, waar we een gesprek hebben gehad bij het Audiologisch Centrum dat in handen van de regering is en bij een particuliere Taal-en-gehoor-centrum. Dat eerste centrum, wat gesubsidieerd moet worden door de overheid, stelt helaas niet zo veel voor. Alles was kapot en op moment konden ze dus ook helemaal geen kinderen testen. Ze vroegen dan ook wat wij voor hen konden betekenen...wat natuurlijk niet zo veel was in dit stadium. Hierna zijn we naar het particuliere centrum gereden, wat er helemaal fantastisch uit zag..en al snel bleek ook waarom: mensen moesten de service ze hier kregen, zelf betalen...waardoor alleen maar het rijkere gedeelte van de bevolking hier naar toe komt.

Vandaag hebben we nog een afspraak met een KNO-arts in Kumasi, waar we op dit moment zijn. Al met al veel gereisd, gehoord en gezien de afgelopen dagen..en het lijkt er op dat dit de komende tijd nog fijn door gaat.

Helaas moet ik er nu vandoor...De volgende keer wordt het vast iets uitgebreider...maar voor nu wil ik uiteraard nog wel even zeggen dat het fantastisch is om terug te zijn in Ghana! De geur, het weer, de mensen, de kleuren...alles:)!

Ik hoop dat het in Nederland ook allemaal goed gaat...heb helaas nog geen tijd gehad om het nieuws te bekijken;)!

Tot snel!!

Liefs Mariska

Nog maar 2 daagjes...

Lieve allemaal

Zoals de meeste van jullie vast al wel zullen weten, vertrek ik a.s zondag voor twee maanden weer naar Ghana. Toen ik vanuit verschillende hoeken de vraag kreeg of ik nog een weblog ging bij houden, bedacht ik me dat ik deze (van 2 jaar geleden) wel weer opnieuw kon gaan gebruiken..! Mocht je dus toevallig nog in de mail-lijst staan en dit niet willen..haal lekker je naam er uit zodat je niet elke week wordt lastig gevallen met updates vanuit Afrika;)!

Het doel van deze reis is dit keer ook iets anders als de vorige. Rond mei dit jaar zijn Nancy, Emke, Arno en ik naar de notaris geweest en hebben we Stichting Abinbono officieel laten registreren. Voor meer info kun je een kijkje nemen op www.abinbono.org. Op onze website zal je bovenin het kopje 'projecten' en daaronder o.a de namen CEYEA en Sunrise zien staan..en voor deze twee projecten zullen Nancy en ik nu dan ook naar Ghana vertrekken.

Het Sunrise project is een initiatief van Francis, één van de docenten van de Dovenschool waar ik eerder gewerkt hebt. Het plan is nu om een Audiologisch Centrum te openen waar de kinderen gehoortesten kunnen krijgen en eventueel gehoorapparaatjes aangemeten krijgen. Dit omdat er op de school heel veel kinderen zijn die veel rest gehoor hebben, waar niets mee wordt gedaan. Door de combinatie van gehoorapparatuur en logopedie willen we dit proberen te veranderen en zoveel mogelijk gehoor benutten als mogelijk is. Natuurlijk zullen er ook dove kinderen zijn voor wie gehoorapparaten geen optie is. Om deze kinderen ook een zo goed mogelijk toekomst perspectief te bieden, willen we een soort van praktijk school opzetten, waar de kinderen een vak kunnen leren die ze later zelfstandig kunnen beoefenen, zodat ze ook mee kunnen draaien in de maatschappij! Genoeg plannen en ideeen dus...en het wordt een mooie uitdaging om deze in de toekomst allemaal te realiseren!! Om een goede, stevige basis te leggen gaan we deze twee maanden dan ook vooral praten (oke..en waarschijnlijk wachten, want bovenal blijft het natuurlijk gewoon Afrika;)). Het is ons gelukt om afspraken te maken met KNO-artsen, de faculteit Audiologie op de Universiteit van Winneba en een aantal mensen die erg actief zijn en verstand hebben van het Doven- en Speciaal onderwijs in Ghana. De eerste weken in Ghana zullen we dan ook samen met Francis door het land reizen om al deze mensen te bezoeken en te kijken wat ze voor ons kunnen betekenen.

En dan is het tijd om naar Tongo te reizen.....! Fijn terug naar mn oude gastgezin en mn lieve, kleine broertje (die nu vast niet meer klein is), naar alle leuke mensen in Bolga en natuurlijk vooral, naar alle kinderen van de Dovenschool! Daar zullen we gaan kijken of we meerdere docenten enthousiast krijgen voor het project...omdat dit natuurlijk nodig is voor het goed slagen van een plan als deze...!

Nou, dat was dus even een korte samenvatting van wat we ongeveer gaan doen de komende twee maanden. Op deze site zal ik regelmatig even een update plaatsen over hoe de dingen lopen...ook omdat het i.v.m. de internet verbinding daar vaak onmogelijk is om 40 afzonderlijke mailtjes te versturen;)! Bij deze dan ook alvast mijn excuses als ik mn mail heel lang niet beantwoord (...wat jullie gelukkig al van me gewend zijn;))

Liefs Mariska